Zoobentos – zwierzęta żyjące na dnie morskim. Wśród fauny dennej Bałtyku dominują przedstawiciele małży (np. omułek, sercówka, rogowiec bałtycki, piaskołaz), skorupiaków (np. pąkla, kiełż, podwój, garnela, krewetka), ślimaków (np. wodożytka), wieloszczetów (np. nereida) oraz skąposzczetów. Najbardziej zróżnicowane zespoły denne spotkać można na płytkim dnie kamienistym.
O składzie fauny dennej Bałtyku decyduje wiele czynników. Do najważniejszych należą: głębokość i rodzaj dna, zasolenie, temperatura i natlenienie wody oraz dostępność pokarmu.
Strefa płytkowodna Bałtyku (do głębokości ok. 40 m) jest generalnie bogatsza w gatunki niż obszary leżące głębiej. Decyduje o tym nie tylko duże zróżnicowanie podłoża, ale również fakt, że na płytkim dnie porośniętym roślinnością występują dogodne warunki do zaspokajania potrzeb życiowych tych zwierząt (pokarm, schronienie itp.). Dno głębsze nie zapewnia takich warunków, a dodatkowo mogą występować tu okresowe bądź stałe deficyty tlenowe.
Dno bałtyckie, w zależności od rejonu i głębokości, może być: piaszczyste, kamieniste, żwirowate, muliste bądź mieszane. Najbogatszą faunę denną spotykamy na płytkim dnie kamienistym, porośniętym glonami. Główną rolę odgrywają tu gatunki osiadłe, w tym omułek jadalny, którego zagęszczenie może dochodzić do kilkudziesięciu tysięcy osobników na 1 m2 dna. Wśród ławic omułka występuje duża ilość innych zwierząt np. skorupiaki (pąkle, kiełże), ślimaki, wieloszczety, wypławki, mszywioły.
Nieco mniejsze zróżnicowanie zoobentosu spotykamy na płytkim dnie piaszczystym. Dominują tu zwierzęta zakopujące się w miękkim podłożu: małże (małgiew piaskolaz, sercówka, rogowiec), wieloszczety (pygospio, nereida), skorupiaki (garnela, bełkaczek) oraz skąposzczety.
Na głębszym dnie mulistym również najliczniejsze są małże (rogowiec), ale spotkać tu można również wieloszczety (złotorunka, scoloplos), skorupiaki (pontoporeja, pośródek, podwój) oraz sikwiaki.
W Bałtyku odnajdujemy także imigrantów, których obecność świadczy o niepełnym wysyceniu biotycznym środowiska bałtyckiego. Krab wełnistoszczypcy (Eriocheir sinensis) pochodzi z Azji południowo-wschodniej, gdzie zasiedla wody słodkie - rzeki, kanały itp., a rozradza się w ujściach rzek. W początkach naszego stulecia został przypadkowo zawleczony do Europy; po raz pierwszy pojawił się w 1912 roku w jednym z dopływów Wezery. Od tego czasu zasięg jego występowania stale rozszerzał się i w drugiej połowie lat 30-tych krab ten zasiedlał już obszar ponad 1 mln km2. Pod koniec lat 30-tych inwazja kraba wełnistoszczypcego nagle zakończyła się i obecnie notowane są jedynie pojedyncze osobniki tego gatunku. Czynnikiem, który ograniczył jego żywiołową ekspansję w Bałtyku, stało się zapewne niskie zasolenie naszego morza, niewystarczające do prawidłowego rozrodu. Kolejnym przybyszem z dalekich wód jest krabik amerykański (Rhithropanopeus harrisie). Jego ojczyzną są słonawe wody wschodnich wybrzeży Ameryki Północnej. Swoją europejską wędrówkę krab ten rozpoczął od słonawych wód Holandii. Zasięg jego występowania szybko się rozszerzał i w końcu lat 30-tych notowano go we Francji, w zachodnim Bałtyku, a także w Morzu Czarnym. W latach 50-tych masowo występował także w słonawych wodach Bałtyku południowego, zwłaszcza w Zalewie Wiślanym i Martwej Wiśle. Gwałtowny regres ilościowy tego gatunku stwierdzono wraz ze wzrostem zanieczyszczenia wód.
