|
Zoobentos
| O składzie fauny dennej Bałtyku
decyduje wiele czynników. Do najważniejszych należą: głębokość i rodzaj
dna, zasolenie, temperatura i natlenienie wody oraz dostępność pokarmu.
|
|
Strefa płytkowodna Bałtyku (do głębokości ok.40 m) jest generalnie bogatsza
w gatunki niż obszary leżące głębiej. Decyduje o tym nie tylko duże zróżnicowanie
podłoża, ale również fakt, że na płytkim dnie porośniętym roślinnością
występują dogodne warunki do zaspokajania potrzeb życiowych tych zwierząt
(pokarm, schronienie itp.). Dno głębsze nie zapewnia takich warunków,
a dodatkowo mogą występować tu okresowe bądź stałe deficyty tlenowe.
Dno bałtyckie, w zależności od rejonu i głębokości, może być: piaszczyste,
kamieniste, żwirowate, muliste bądź mieszane. Najbogatszą faunę denną
spotykamy na płytkim dnie kamienistym, porośniętym glonami. Główną rolę
odgrywają tu gatunki osiadłe, w tym omułek jadalny, którego zagęszczenie
może dochodzić do kilkudziesięciu tysięcy osobników na 1 m2
dna. Wśród ławic omułka występuje duża ilość innych zwierząt np. skorupiaki
(pąkle, kiełże), ślimaki, wieloszczety, wypławki, mszywioły.
Nieco mniejsze zróżnicowanie zoobentosu spotykamy na płytkim dnie piaszczystym.
Dominują tu zwierzęta zakopujące się w miękkim podłożu: małże (małgiew
piaskolaz, sercówka, rogowiec), wieloszczety (pygospio, nereida), skorupiaki
(garnela, bełkaczek) oraz skąposzczety.
Na głębszym dnie mulistym również najliczniejsze są małże (rogowiec),
ale spotkać tu można również wieloszczety (złotorunka, scoloplos), skorupiaki
(pontoporeja, pośródek, podwój) oraz sikwiaki.
Gatunki zwierząt dennych występująch w Bałtyku południowym
| Małże |
Omułek- Mytilus edulis |
Omułek- Mytilus edulis |
Sercówka- Cardium glaucum |
Małgiew piaskołaz - Mya arenaria |
Małgiew piaskołaz - Mya arenaria |
Rogowiec bałtycki - Macoma baltica |
| Skorupiaki |
Pąkle (Balanus improvisus)
na muszli omułka |
Kiełże - Gammarus sp.
|
Garnela - Crangon crangon
|
Podwój - Saduria entomon |
 Pontoporeja - Pontoporeia femorata |
 Pośródek - Diastylis rathkei |
| Wieloszczety |
Nereida - Hediste diversicolor |
Pygospio - Pygospio elegans |
Scoloplos armiger |
| Ślimaki |
Wirki |
Mszywioły |
Wodożytka - Hydrobia sp. |
Wypławek żwawy - Procerodes ulvae |
Siatecznik - Membranipora sp. |
| Gąbki |
Sikwiaki |
Skąposzczety |
powłócznica chlebowa - Halichondria panicea |
Priapulus caudatus
|
|
Zwierzęta - imigranci
krab wełnistoszczypcy
Eriocheir sinensis |
Krab
wełnistoszczypcy - pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, gdzie
zasiedla wody słodkie - rzeki, kanały itp., a rozradza się w ujściach
rzek. W początkach naszego stulecia został przypadkowo zawleczony
do Europy; po raz pierwszy pojawił się w 1912 roku w jednym z dopływów
Wezery. Od tego czasu zasięg jego występowania stale rozszerzał się
i w drugiej połowie lat 30/tych/ krab ten zasiedlał już obszar ponad
1mln km2. Pod koniec lat 30/tych/ inwazja kraba wełnistoszczypcego
nagle zakończyła się i obecnie notowane są jedynie pojedyncze osobniki
tego gatunku. Czynnikiem, który ograniczył jego żywiołową ekspansję
w Bałtyku, stało się zapewne niskie zasolenie naszego morza, niewystarczające
do prawidłowego rozrodu. |
| |
|
krabik amerykański
Rhithropanopeus harrisii |
Krabik
amerykański - jego ojczyzną są słonawe wody wschodnich wybrzeży
Ameryki Północnej. Na początku bieżącego stulecia został on zawleczony
do Europy, najpierw do słonawych wód Holandii. Zasięg jego występowania
szybko się rozszerzał i w końcu lat 30/tych/ notowano go we Francji,
w zachodnim Bałtyku, a także w Morzu Czarnym. W latach 50/tych/ masowo
występował także w słonawych wodach Bałtyku południowego, zwłaszcza
w Zalewie Wiślanym i Martwej Wiśle. Gwałtowny regres ilościowy tego
gatunku stwierdzono wraz ze wzrostem zanieczyszczenia wód. |
|
