Substancje radioaktywne
- globalny opad atmosferyczny (z testowanej broni jądrowej)
- zrzuty z zakładów przerobu paliwa jądrowego w Europie (z Wielkiej Brytanii i Francji), które dostały się do Bałtyku wraz z wlewami z Morza Północnego
- zrzuty z elektrowni nuklearnych zlokalizowanych wokół Morza Bałtyckiego
Awaria z 1986 roku w Czarnobylu istotnie zmieniła poziom zanieczyszczenia Morza Bałtyckiego. Większość niebezpiecznych substancji radioaktywnych uległa szybkiemu rozpadowi (do kilku miesięcy po katastrofie). W środowisku morskim pozostało 1% z całości substancji wyemitowanych w atmosferę. Określa się, że ulegną one rozpadowi po około 30 latach od katastrofy.
W środowisku Morza Bałtyckiego najistotniejsze okazało się skażenie 137Cs, 90Sr, 134Cs. W 1986 roku najbardziej skażone było Morze Botnickie oraz Zatoka Fińska. Do wód Bałtyku Właściwego dostało się od 15 do 30% całkowitego ładunku 137Cs.
Aktywność substancji promieniotwórczych w wodzie morskiej w poszczególnych akwenach Morza Bałtyckiego uległa od 1986 roku zmniejszeniu oraz wyrównaniu, w wyniku upływu czasu oraz zjawisk hydrologicznych, takich jak przemieszczanie się mas wodnych z jednego akwenu do drugiego. Porównanie sytuacji z 1986 roku i 2005 przedstawia poniższa mapa (źródło danych IOŚ).
|
|
Średnie aktywności 137Cs w wybranych akwenach Morza Bałtyckiego w latach 1986 i 2005 (źródło danych IOŚ, jednostka Bq/m3).
Poziom radioaktywności w Morzu Bałtyckim jest nadal podwyższony, względem stanu sprzed 1986. Szacuje się, że przy zachowaniu dotychczasowego trendu obniżania się aktywności substancji radioaktywnych w środowisku morskim, sytuację sprzed katastrofy osiągniemy w 2035 roku.
